मोहसिम अंसारी सुनसरी
विद्यालयबाटै अधुरो कक्षा सकेर गाउँको आँगनमा बुबाको सँगत र आमाको माया लिने समयमै, १७ वर्षीय मुख्तार (नाम परिवर्तन) वैदेशिक रोजगारीको भारी सपना बोकेर खाडी मुलुकको बाटो लागे। आर्थिक कठिनाइ, परिवारको ऋण, र छिट्टै पैसा कमाउने चाहनाले उसलाई विदेशी भूमिमा पुर्यायो।
तर खाडीको रापिलो घाम र कडा श्रमको दुनियाँ उसको कल्पना भन्दा फरक निस्कियो। बिहान सबेरैदेखि बेलुकीसम्म पसिना बगाउँदै, न्यून तलब र कडा नियमबीच उसले बुबाआमाको अनुहार हेर्ने रहर मोबाइलको टुक्रा–टुक्रा भिडियोमा मात्र पूरा गर्न थालेको छ।
"पुस्तौँदेखि हामीले छोरालाई साथमा राखेर घर बसाल्ने सोच बनाएका थियौं, तर ऊ विदेशको रुखो हावामा हरायो। त्यो दिनदेखि घर सुनसान छ," आँसु रोक्दै आमाले सुनाइन्।
गाउँमा भने मुख्तार मात्र होइन, उनका जस्तै धेरै युवा विदेशिएका छन्। परिवारले पैसा पठाउने प्रतीक्षा गर्छन्, तर तिनको माया, हाँसो र संगत बिना आँगन चिसो भएको छ।
विशेषज्ञहरूको भनाइमा, बाल्यकाल सकिँदै गरेका छोराछोरीलाई घर छाडेर पठाउने प्रवृत्ति बढ्दै जानु, गाउँको सामाजिक सम्बन्ध र भावनात्मक जीवन दुवैलाई कमजोर बनाइरहेको छ।
