फेरि त्यही पूरा दल नेपालको सत्ताको दाउ–धुपमा,
जनताको आँसु सुक्न नपाउँदै कुर्सीको सौदा धुवाँमा।
भोटको बेला जनता भगवान्, भाषण मीठा, कसम ठूला,
जितेपछि दरबारभित्र, जनताको पीडा बिर्सने खेला।
देश बनाउने कसम खाएर सत्ता मात्रै बन्यो लक्ष्य,
सिद्धान्त बेचेर पद किन्ने, यही बन्यो नयाँ युक्ति र पक्ष।
गाउँ–गाउँको सपना लुटियो, युवाको भविष्य थुन्ने चाल,
नेतृत्वको नाममा व्यापार, राष्ट्र बनेको छ माल।
फेरि त्यही पूरा दल नेपालको सत्ताको दाउ–धुपमा,
इतिहास दोहोरिँदै जान्छ, जनता उही प्रश्नमा।
कहिले टुट्छ यो कुर्सीको मोह, कहिले जाग्छ चेतना?
कि फेरि पनि भोलि भन्छौँ— “अब त हुन्छ” भन्ने कल्पना।
फेरि त्यही पूरा दल नेपालको सत्ताको दाउ–धुपमा,
कुर्सीका लागि मिल्छन् सबै, सिद्धान्त जान्छ धुवाँमा।
जनताको रगत–पसिनाले बनेको यो लोकतन्त्र,
सत्ताको सौदाबाजीमा बेचिँदैछ बिस्तारै अन्तर।
भाषणमा देश, भाषणमा नैतिकता र इमान,
काम पर्दा कुर्सी अगाडि सबै हुन्छन् समान।
हिजो जो शत्रु थिए, आज सहयात्री बने,
सत्ताको स्वाद लागेपछि सबै घाउ पुराना भुले।
फेरि त्यही पूरा दल नेपालको सत्ताको दाउ–धुपमा,
आम नागरिक फेरि पनि आशाको जालमा।
कहिले आउँछ त्यो दिन, जब देश पहिलो हुन्छ?
कि कुर्सी नै अन्तिम सत्य बनेर इतिहास लेखिन्छ?
